جدوں دا ساڈے هوٹھاں 'تے
چُّپ دا جںگل اُّگ آيا هَے
ساڈیآں زُباناں 'تے هی پتھراا گایآں نے
تسیهے سهِںدیآں ریجھاں دیآں چیکاں
کےها جںگل هَے
جِسدے پّتے-پّتے 'چوں چوںدا هَے
درد دا هںجھُو
جِسدیآں ٹهِنیآں نُوں پَےںدے نے
پیڑاں دے کڑوّل
جِسدے سںگھنے هنھےرے 'چ گُآچ گِآ
چانن دا بیج
تے اسیں بےسمجھ
کوهلُو دے بَےل واںگ
گل 'چ لمکاای
رُجھےوِآں دیآں ٹّلیآں
ٹُن-ٹُن کردے
هوٹھاں 'تے پھَےلے چُّپ دے ارتھاں نُوں
گُوںگے بولاں جِهے
مهاںنگراں 'چ بھالدے پھِردے هاں
اسیں آدھُنِک مشینی لوک
اسںبھو نُوں سںبھو بنااُن والے
خُد نُوں رّب اکھوااُن والے
کر نهیں سکے
پّتھر بنے چُّپ دے جںگل نُوں
جھُومن لااُن دی کرامات
آخِر کدوں تّک
ِاس چُّپ دے جںگل 'چ کَےد هو
بھُّل-بھُلّایآں دی کھےڈ کھےڈدے رهاںگے
سُوجھ دی کوای چھڑ گھُماایاے
چُّپ دے ماتم نُوں گلوں لاهایاے
الفاز نُوں گهِنا بنا پهِنیاے
سجیاے,سںوریاے
چُّپ دے جںگل 'چوں باهر نِکلیاے
تُر پایاے
سّچے-سُّچے بولاں دے رستے 'تے…!
