چُّپ کالی دا چُپھےرے راج هَے ۔
بھرے کوٹھے وِچ وی,
کِنّاں ِاکّلا بھاسدا هاں ۔
چارے پاسے دا هنےرا
کِںج مَےنُوں گھُوردا هَے ۔
مےرے ساهاں دی مّدھم آواز بِن,
هور کوای آ رهی نا 'واج هَے ۔
چار کدماں دی چھُٹےری وِّتھ تے,
مےری چھوٹی بّچی,
مےری بیوی,
نیںد مِّٹھی دے هُلارے لَےںدیآں ۔
وےکھ دوهاں نُوں ِاس ترھاں سُتِآں,
مَےنُوں آپنی هوںد اُتے
ترس آاُںدا پِآ هَے ۔
مےری بّچی تاں بھلا ِاک بال هَے ۔
مےری بیوی تاں نِآنی نهیں هَے ۔
(مَےں نهیں کهِںدا کِ,
اُه سِآنی نهیں هَے )
اُه وی مےرے جِگر دے,
ِاس درد توں انجان هَے ۔
سوچدا هاں !
بال کے بّتی جگاواں اَوس نُوں
تے کھولھ دّساں,
"وےکھ مےری رُوه کِںج ویران هَے ۔"
کی کراں پر !
نیںد آکھر نیںد هَے ۔
نیںد وِچوں گھُوک سُّتے,
نُوں جگااُنا پاپ هَے ۔
لاگلی کِّکر توں اُّلُو بولِآ هَے ۔
شاِاد کوای بے-آراماں چور هَے ۔
رّب جانے چور جاں کوای هور هَے ۔
اجے تیکر بھاای نے وی
سںکھ اُّٹھ کے پُورِآ نهیں ۔
نا کِسے کُّکڑ گواںڈھوں باںگ دِّتی ۔
خبر نهیں کِنّی کُ هالی رات هَے,
نیںد هَے کِ اّج آاُںدی جاپدی نهیں ۔
گھُوک جد سُّتی کِ آدم زات هَے ۔
چُّپ کالی دا چُپھےرے راج هَے ۔
