تےرے سهِر وِچ رّبا اُجاڑا پَے جاںدا,
آاُںدا کوای ڈاکُو لُّٹ کے لَے جاںدا۔
اںدر وڑ੍دے لوک ڈر کے, سانُوں نا کِّدھرے, کوای مار جاںدا,
شدرا نال وسدے سهِر نُوں, بُری نزر نال کوای وےکھ جاںدا۔
نںگے پَےر, بھُّکھ نال بیتے دُپهِر, هال نا پُّچھ, ِاّتھے گریب دا,
بھاشن دےوے کھڑھکے نےتا, جِوےں رّب هی بن چّلِآ هووے, اُهناں دے نسیب دا۔
تےرے سهِر وِچ رّبا اُجاڑا پَے جاںدا,
آاُںدا کوای ڈاکُو لُّٹ کے لَے جاںدا۔
بھُّکھے مر گاے ڈںگر, کُّتے وی ترشن لںگر, اَےںسی 'رّب, کای ےُّگاں کھےںڈ کھڈااُںدا,
دُور-دُور تّک پںچھی اُّڈااُدا, بںدا پںچھیآ دے بّچِآ واںگ, سَےںا اںدر وڑ੍ جاںدا۔
تهِکیک جِهی کرکے جّگ دی, پھےر چِّکنی مِّٹی وی, تُوڑ واںگ اُڈااُںدا۔
مرجی تےری چّلے, 'رّبا مےرِآ, متیرا جِها, سمجھ کے بںدا, بںدے نُوں دےوےں گّبيو پاڑ,
بیجی جِوےں فسل 'کرونا, بںجراں وِّچ جِوےں اُّگدا, پهاڑی باجرا وار-وار۔
تےرے سهِر وِچ رّبا اُجاڑا پَے جاںدا,
آاُںدا کوای ڈاکُو لُّٹ کے لَے جاںدا۔
دِنے ڈاکے ماردےں, جد چور کِسے بںدے, پِّچھے جان لّگدے,
کِسے لِکھن والے دے درداں نُوں وےچ-وےچ, پھےر کای ڈھِّڈ بھردے۔
آپنی کوای ترکیب لّبھ لاَو, موت تاں هّتھ وّس رّب دے, تُوں کِوے دِاُ بںدا کوای مار,
کِاُ هوراں دے, ارماناں دیآں لِکھتاں نُوں بدل-بدل کے, سکُون دے دِن لّبھدے۔
تےرے سهِر وِچ رّبا اُجاڑا پَے جاںدا,
آاُںدا کوای ڈاکُو لُّٹ کے لَے جاںدا۔
کتل کردے, کِسے دی کلا دا, جِوےں جِںدا ِانّسان نُوں, اّگ نال هوون ساڑ੍دے۔
سںدیپ دا کںم آِانا دِکھااُنا, رّب آپ هی جد سبھ بھوِّکھ بانی کردے,
مُفت نهیںاَو مِلدا کِسے نُوں ساه, لّکھ دُآوا کرے 'بںدا, پھرے مِلدے نے راه۔
تےرے سهِر وِچ رّبا اُجاڑا پَے جاںدا,
آاُںدا کوای ڈاکُو لُّٹ کے لَے جاںدا۔
رّب بھُّلِآ اےتھے دُنیآ نُوں, گّبر ورگے, ڈاکُو وی تُر گاے آپنے راه,
منِّآ کِسے نُوں وی اسیں منّ وِّچ گُرُو هَے دھارِآ, گُرُو نا چاهے۔
مےرا ساگِرد نُوں گلت راستے جاوے کوای پا,
نر منّدا, ِاس دُنیآ وِّچ مںجِل پااُن لای,
رّب دا سهارا لَےنا نهیں هَے گُناه۔
کوای کِسے دے ترھاں نهیںاَو بن سکدا, بھاوےں نواں گُن سِّکھ جاوے, بھُلےکھے جِهے پا,
بن کے سکا بھرا, کوسِساں کرے هُن اُه ڈِّگ نا جاوے, پَے جِوےں, سِّدھے جِهے راه۔
تےرے سهِر وِچ رّبا اُجاڑا پَے جاںدا,
آاُںدا کوای ڈاکُو ساری کماای نُوں لُّٹ کے لَے جاںدا۔
آایآں کای وار ِاهو جِهیآں مهاںماریآں, کِسے دے اںت اُّتے کی لِکھنا,
اںداجا لا کے وےکھ لویں کدے اُسدا۔
ِاّتھے جِهدا-جِهدا داا لّگے, اُهیں بِناں گّل توں ڈھاهُن نُوں پھِردا,
رّبا تےری مرجی کھِلاپھ, 'تاں, پّتا وی نهیں هِلدا, جے تُوں جاهے تاںهی کُجھ هو سکدا۔
تےرے سهِر وِچ رّبا اُجاڑا پَے جاںدا,
آاُںدا کوای ڈاکُو لُّٹ کے لَے جاںدا۔
کهےں سںت,,,,,, !
'ارے, "مَےں سارا دِن کماتا هُوں,
رات کوای آتا هَے, 'مےری ساری کی ساری, کماای لے جاتا,
بو توں پهُںچ گِآ اُّپر, هم ویچ مےں, 'هی لٹکے رهِ گاے,
ارے بّچا, کِس کا هَے, بّچا تو همارا هی هَے"۔
هِّک تان کے کهِ جاںدے هن جِهناں وِّچ دم هُںدا هَے,,,,,,, !
"هم سادھُو هَے, جو وی آتا هَے, همسے کُجھ نا کُجھ لےکر جاتا هَے"۔
هاں, آکھِر مےرے مَولا نے, سّچ هی کها هَے,,,,,,, !
"کِسی سّچے سںت کا ِامتِهان نهیں لےتےں"۔
