دال-دِل دی گھُںڈی کھولھ کے دےکھاں,
ِاهناں زُلفاں کالیآں لںبیآں نُوں ۔
اُه اںبر دے وِچ پالیآں نُوں,
اُه تےل پھُلےل پلںمیآں نُوں ۔
اُه زُلفاں شام کِنار شپھک,
اُه نال سبا دے جںمیآں نُوں ۔
سّچ کُنوں دِل تالِا بھی ِاهناں,
راتیں مُول نا دھںمیآں نُوں ۔
لَے هّتھ هَےدر زُلف دا دامن,
گاهلیں چھوڑ نِکںمیآں نُوں ۔۸۔
