دال-دوهڑے آکھے مَےں جّگ والے
رو رو جّگ هساون نُوں ۔
متاں ےار سُنے تے هاسا کرے
مَےںڈا رُوه تھیآ کھںڈ کھاون نُوں ۔
تےلی بھی ےار تے رُّکھا بھی کھاجے
زُلپھ دےون هتھ لاون نُوں ۔
هُن وا' دا وِسال دے ماه تھیں
پُورے لّگیآں پیراں جاون نُوں ۔
اّج دی رام اُمیدواری دےه
جاون ِاه دِن آون نُوں ۔
کر مّس لباں تے مِس کرے
پر لِکھِآ کَون مِٹاون نُوں ۔
کُوچ کرَےںدا هُسن جناں
دےکھاں هُدی کن لںگھاون نُوں ۔
رهزن کھال بهُت ملاهزا
چاهیاے کِاُں نکد مُهاون نُوں ۔
توڑے مّتھے دا ول اولا سِپاهی
ساتھ تھیآں پهُںچاون نُوں ۔
زوری لال تے پَوںدا تِل توڑے
ساںگا نَےن بھواون نُوں ۔
هُن رازی کرے گّل دھِںگانے
جَور-اَو-سِتم بکھشاون نُوں ۔
هُن زالِم کھال بھی هازر
تِل تِل هّک چُکاون نُوں ۔
پل پل نَےن کرےںدے کُرنش
پلکاں نال وِچھاون نُوں ۔
هُن زُلپھ سِآه بھی لٹک پای
گل لّگی سوز وگاون نُوں ۔
هُن لڑ گيا ناگ سِآه مّتھے
چھِّکن تے پچھتاون نُوں ۔
هُن پھڑِآ مںدر پھکیر دا
شاِاد ِاهو سُو هّتھ سِآون نُوں ۔
هَےدر هُن زُلپھ دا چھِّکا کھت
آيا ای داد دِواون نُوں ۔۲۔
