جے ڈاچی سهِکدی سّسی نُوں
پُنُوں تھیں مِلا دےںدی ۔
تاں تّتی مان سّسی دا
اُه مِّٹی وِچ رُلا دےںدی ۔
بھلی هوای کِ سارا سااُن هی
برسات نا هوای,
پتا کی آلھنے دے ٹوٹرُو
بِجلی جلا دےںدی ۔
مَےں اکسر وےکھِاَے-
کِ تےل هُںدِآں سُںدِآں دیوے,
هوا کای وار دِل دی
مَوج خاتر هَے بُجھا دےںدی ۔
بھُلےکھا هَے کِ زِںدگی
پل دو پل لای گھُوک سَوں جاںدی,
جے پںچھی غم دا دِل دی
سںگھنی جُوه 'چوں اُڈا دےںدی ۔
هککیت ِاشک دی
جے مهِج هُںدی کھےڈ جِسماں دی,
تاں دُنیآں اّج تیکن
ناں تےرا مےرا بھُلا دےںدی ۔
مَےں بِن سُولاں دے راه 'تے
کی ٹُراں مَےنُوں شرم آاُںدی هَے,
مَےں اّکھیں وےکھِاَے
کِ هر کلی اَوڑک دغا دےںدی ۔
وسل دا سواد تاں
ِاک پل دو پل دی مَوج توں وّدھ نهیں,
جُداای هشر تیکن
آدمی نُوں هَے نشا دےںدی ۔
