دّدا آکھدا دےکھ اسچرج هاں مَےں, رّکھاں تےریآں بےپرواهیآں نُوں۔
ِاک ترسدے سِّکِآں ٹُکڑِآں نُوں, ِاک کھاںودے دُّدھ-ملاایآں نُوں۔
ِاک اَوترے جان جهان وِچوں, سّت پُّت بخشے کایآں ماایآں نُوں۔
نهیں کنِّآں جِنھاں دے جںمدیآں نے, سگوں ترسدے جان جواایآں نُوں۔
ِاک ساگراں کول وسںدیآں نے, کای گُزر گاے سال تِهاایآں نُوں۔
ِاک سوںودے پلںگھ نواریآں تے, اُّتے سُّٹکے لےف-تلاایآں نُوں۔
ِاک جیو زمین تے سوںودے نے, پاے ترسدے هَےن چٹاایآں نُوں۔
ِاک دُّکھ نے مار بیمار کیتے, سدا کھاںودے رهِن دُآایآں نُوں۔
ِاک پےٹ نا کایآں دا پُوردا اے, پاے کردے سخت کماایآں نُوں۔
ِاک چھُری دے نال کتلام کردے, ِاک مات کر پُوجدے گاایآں نُوں۔
نَےن جِنھاں دے مِرگ سمان سوهنے, وِچ پاںودے سُرم-سلاایآں نُوں۔
ِاک اںدھلے پُرش بشیر ڈِگدے, راه پُّچھدے جاںدِآں راهیآں نُوں۔
ِاک کَےد کیتے بںدی-خانِآں وِّچ, پاے بھوگدے لےکھ لکھاایآں نُوں۔
رّب جِنھاں دے ےار وِچھوڑ چھّڈے, دھاهیں روںودے جان جُداایآں نُوں۔
ِاک پُوجدے رام-رهیم تاایں, ِاّک پُوجدے بُّت بلاایآں نُوں۔
پُنّ-دان نُوں من نهیں چاںهودا اے, رّب جاندا دِلی سفاایآں نُوں۔
دےا سِںگھ تُوں تارےں انتارُوآں نُوں, ڈوب دےونا تارُو ملاهیآں نُوں۔
