اُوٹھاں والِآں نُوں دےایں ن مااے
جِںد کردے دُکھِآری,
درد جھناں دے لّد گاے جِّدھر
اُدھرے ساڈی تِآری,
چڑھِآ تپدا سُورج سِر 'تے
جد وی اُمر سِںگاری,
رات اّلا دی چمکن تارے
وهِن جھناں دے بھاری,
باهواں والِآ آ مِل چھّڈ کے
تےگاں دی سرداری,
ٹاهلیآں دی چھاواں دے کولے راںجھن
تکدا رات پِآری,
در دروےس اساں وی جانا
چڑھ کے سُتر کںدھاری۔۔۱۔۔
اُوٹھاں والِآں نُوں دےایں ن مااے
جان رهِم بِن ماری,
پںکھ کھںجر دے راتاں چیرن
لهُو-سُوک اںدھِآری,
بھّٹھ 'تے چاڑھ دھرت نُوں کردے
سُتراں 'تے اسواری,
جِںد دا باج · مَوت هّتھ دِںدے
پا جھّکھڑاں نال ےاری,
کھاکیں اّگ جکھم دی اُّٹھے...
سُنّ رهِم دی کھاری,
کال-جیبھ پَےڑاں نے کّڈھی
بھُّکھی دھُوڑ وِچاری,
باگاں دے سّکھنے بنےرے 'تے وّجے
روهیآں دی کِلکاری۔۔۲۔۔
