ڈّکے جان نا جیوےں اّتھرُو, پلکاں اُّتے آاے
اَےوےں بھُّکھے بال نا جاون, باتاں تھیں پرچااے ۔
هُن تے ساڈے گھر خُشهالی, بھےج دے سوهنِآ رّبا,
بڑیآں رُّتاں لںگھیآں سانُوں, کردِآں هااے هااے ۔
جِّتھے مهِلاں والے آکھن, مر گاے بھُّکھاں هّتھوں,
بھاںڈے ماںجن والی کی پھِر اُّتھے هال سُنااے ۔
جںمدی دھی نُوں مارن والیآں رشماں مُڑ پھُّٹ پَےنَےں,
مزدُوری چوں جےکر اےتھے گاے نا داج بنااے ۔
چُّپ-چُپیتی ٹُر جا اےتھوں رّتے رںگاں بھریاے,
تھاپڑ-تھاپڑ هُن مَےں آپنے جزبے هَےن سُلااے ۔
'شاکِر' کوای آکھے اُهنُوں اَےنی تے گّل جا کے,
نهیں آاُنا تے آپنیآں سّبھے ےاداں وی لَے جااے ۔
