ڈلکدے نَےناں دے وِچ سُپنے لای پھِردے رهے۔
آپنی هی لاش دے ٹُکڑے لای پھِردے رهے۔
ور سکے نا زِںدگی نُوں, وکت دی سازِش سی ِاه,
اُمر بھر هّتھاں دے وِچ سِهرے لای پھِردے رهے۔
رَوشنی دی جھلک ماتر وی نهیں هوای نسیب,
سُنّیآں مڑھیآں 'چ اُه دیوے لای پھِردے رهے۔
زِںدگی دی بھُومِکا وی هاِا نِبھاای ِاس ترھاں,
درد دِل وِچ بُّلھاں 'تے هاسے لای پھِردے رهے۔
زخم, پیڑاں, هاُکے, هںجھُو, روسے, رونے, درد, غم,
ِاس ترھاں دے کُجھ اسیں توهفے لای پھِردے رهے۔
نا کوای گاهک هی مِلِآ سّچے سُّچے مال دا
سارا دِن مںڈی ‘چ اُه جزبے لای پھِردے رهے۔
ِاه کِسے اسمان نے کیتے کدے منزُور نا
جےب وِچ پا کے اسیں تارے لای پھِردے رهے۔
دوش کی دےایاے کِسے نُوں آپنی هی بھُّل سی 'مان',
پّتھراں دے شهِر وِچ شیشے لای پھِردے رهے۔
