در-در توں ٹھُکرايا هويا, جو مےرے در آيا ۔
اُهو درد ای تے هَے مےرے, جیون دا سرمايا ۔
رملِآں واںگُوں راتیں وی سن, آساں ٹےوے لااے,
کِسے وی آکے مےرے گھر دا, بُوها نا کھڑکايا ۔
مےری بےوّسی نُوں دےکھ فرِشتِآں دے 'پر' کںبے,
اَےنا کِاُں مجبُور اے جیهنُوں, خُدمُختار بنايا ۔
مَےنُوں وی تے چڑھنا پَےنَے, هُن ریتاں دی سُولی,
پّتھر جّگ دیآں پّتھر رسماں, اُهنُوں جد پتھرايا ۔
مےری آس دے سُّتے بالک, نُوں نا چھےڑو لوکو,
مَےں تے اّگے ای مر-مِٹ کے, سّدھراں نُوں ورچايا ۔
اّچن-چےتی اّج سوےرے اُه مےرے گھر آاے,
خبرے مےریآں آهاں راتیں, رّب دا ارش هِلايا ۔
مےرا ناں وی 'زخمی' هوسیں, اُدوں اُهنے دّسِآ,
بچپن وِچ ِاک پاںڈے نُوں مَےں جد سی هّتھ وِکھايا ۔
