درد دا مَےں گیت هاں تے پیڑ دا نگما هاں مَےں۔
نیجھ لا کے پڑھ لوو هر شخس دا چِهرا هاں مَےں۔
آپنا سبھ کُجھ لُٹا کے مںڈی وِچ چُپ چاپ هی,
گھر نُوں واپس پرتدے کِرسان دا هاُکا هاں مَےں۔
شهِر دے ِاس چَوک وِچ اّج گُوںجدے نے کهِکهے,
اےس تھاں هويا دفن مزلُوم دا هاسا هاں مَےں۔
زخم مےرے جِسم دے تُوں وےکھ کے نا مُسکرا,
کاتِلاں دے ِاس نگر وِچ ِاشک دا جزبا هاں مَےں۔
کُوڑ دا ويوپار کردے جلسِآں دے راهبرو!
بھیڑ دے هر زِهن وِچ جو سُلگھدا ناارا هاں مَےں۔
مَےں نهیں سُورج تے نا هی مَےں کدے دااوا کراں,
گھُّپ هنےری رات وِچ چانن دا ِاک کترا هاں مَےں۔
