درداں نے بخشی اے رںگت پیڑاں نے خُشبوای ۔
دِل دے اےس اُجاڑ نگر وِچ کُجھ تے رَونک هوای ۔
سّدھراں دی بےکفنی مّےت سینے لاای پھِرناں,
مےرے ورگا پاگل لوکو جگ وِچ هَے جے کوای ۔
مر کے وی اسیں بنے تماسا تّکدا رِها زمانا,
کِسے وی مُوںهوں وَےن نا نِکلے کوای وی اّکھ نا روای ۔
ِاهنُوں مَےں خُشوختی سمجھاں ےا آپنی بدبختی,
هُسن کچهِریاُں بری وی هو کے مِلی نا کِدھرے ڈھوای ۔
دھرتی دے لای آفت بن گاے ِاهدی کُّکھ دے جااے,
غَےرتمںد کدے نهیں کھوهںدے ماں دے سِر دی لوای ۔
اّج دی نار تے ماں دا رِشتا اےسے لای دو هواے,
نا ِاس اںبڑی چرخا کّتِآ نا ِاس چّکی جھوای ۔
زخمو-زخمی جُّسے تے هُن کِهڑے پّج مَےں روواں,
سوهل جِهی جد زِںدڑی آپے کںڈِآں نال پروای ۔
جِّتھے جاواں مَےں سّجن دی شوهرت دے گُن گاواں,
پر اُه تھاں تھاں تے کردا پھِردا مےری بدگوای ۔
پھُّلاں دا اُس رُوپ وٹا کے پل پل کھِڑدِآں رهِنا,
لهُو دا وّتر لا کے جِس وی شِار دی مِّٹی گوای ۔
وسدے شهِر دی تنهاای وِچ گُںم گِآ سی جِهڑا,
مَےنُوں اج تک اُس 'کاشر' دی مِلی نهیں کنسوای ۔
