ساڈے سپھر همےساں دے,
پھجراں دا گیت سُنے
پَے راه دروےساں دے۔
دُکھ سِکھر دُپهِراں دے,
باجاں نے کی اُّڈنا
ساڈے جِگرے نے کهِراں دے۔
ِاهناں ٹھںڈھیآں هواواں نے,
گیتاں دی واگ پھڑی
سوهنے وگدے جھناواں نے۔
اُس سُورج کِنارے وے,
سِدکاں دی بات چھِڑی
اسیں نجراں توں هارے وے۔
گّل آکھی پُرانی نے,
لںمیآں کھجُوراں نُوں
ڈُوںگھے ارباں دے پانی نے۔
گمکھار پِآرے وو,
تارِآں نُوں واج پای
روںدے هِجراں دے مارے وو۔
کِّتھے وسل-ٹِکانے نے,
مِّٹی دے وِچ کبراں
ساڈے بھےد پُرانے نے۔
گّل تور بهاراں دی,
ِاه کںڈھڑے ستلُّج دے
جِںد ساه سرداراں دی۔
لںمے دااوے اُمیداں دے,
چُںمھ درِآ لںگھدے
سوهنے باگ سهیداں دے۔
وّڈے وکھت اکھیراں دے,
گںڈھڑی گُناهاں والڑی
در سُّٹ دے پھکیراں دے۔
