پھِردے ملںگ جِهڑے گھر اتے گھاٹ بِن,
اُنھاں کدوں چھّتاں اُتے پانیآں نے لادیآں ۔
لّتاں نُوں پسار جِهڑے سُّتے تیجی کوٹھی وِچ,
اُنھاں کدوں مُلک دیآں لَےنیآں آزادیآں ۔
پُوریآں کی پانیآں نے اُنھاں نراں جگ وِچ,
داڑھی مُچھاں مُنّ کے جو بن بَےٹھے مادیآں ۔
چمن دے اںگُور کدوں هونگے نسیب اُنھاں,
جِنھاں ِاتھے گاجراں تے مُولیآں نے رادھیآں ۔
کِهڑے مهِل اُنھاں نے اُسارنے نے آن کے تے,
لاایآں جِنھاں جا کے وِچ کھُںدراں سمادھیآں ۔
مل کِهڑی مارنی هَے اُنھاں نے مَےداناں وِچ,
پاایآں هوایآں چُوڑیآں نے جِنھاں هُوراں جادیآں ۔
جھلنگے اُه وار کدوں تےگاں اتے کھںجراں دے,
کںڈے دیآں پیڑاں جِنھاں کدے نهیں سادھیآں ۔
اُٹھ آپ سکدے نا پھِّٹے مُوںه گوڈِآں دا,
دسو کدی مُردِآں نے کھیراں هَےن کھادھیآں ۔
