داتری اُںگلاں وّڈھدی اے
کهی ساڈے پَےر دا ماس کھاںدی اے
بھُوںڈ موٹا کر دِںدا اے سانُوں
موٹر والاں سٹاٹر جاںن لَےںدا اے
ساڈے گھر دا لانےدار بِناں پّکھے تو
مّچھر دے وِّچ پَےںدا اے
گھراں دیآں ِاّٹاں ساڈے پِّلیآں نے
چھّتاں ڈِّگن دا خترا رهِںدا اے
ِانسانی بِماری توں ڈر نهیں
ڈر لگدا میںه جدوں گڑے لَےکے پَےںدا اے
رُّکھاں دی چھاں تاں ماپ لای اے
سُورج ڈُّبن وِچ کِنّا سماں رهِںدا اے
