تےرے پھُّلاں نے شیشے دا گھر توڑِآ
مَےں چںگی بھلی وسدی سی
مےرے دِل دی دِّلی نُوں سر کر کے
هُن کِّتھے پاایآں چھااُنیآں
اسیں چھّڈتے هار کے دااوے
ساڈا نا کوای زور چّلِآ
لّکھ ٹُکڑے جوڑ کے وےکھے
پھےر نال اُه دِل بنِآ
تےرے سُّکگے کِنارِآں ’تے بُوٹے
پںجاں درِآواں والِآ
ساڈے هرِآں مُرّبِآں ’چ آ کے
نگراں نے پان تھُّکِآ
بُوٹے کھگ کے بگانی مِّٹی لَے گای
ماپے رهِگے پُّت پالدے
پُّٹھا گےڑ نا سمےں نُوں آاُںدا
آپاں پھِر کِوےں مِلدے
تےرے هںجھُوآں ’چ بچِآ نا چاننا
ڈُّبدِآ وے سُورجا
تَےنُوں کَون کرُوگا چھاواں
مےریاے وران مِّٹیاے
دُّکھ دّس دے دِلاں دیاے راتے
پُنِّآں دا چنّ ڈھُّکِآ
ندی اُّتری پهاڑ اُّتوں شُوکدی
تھلاں ’چ آ کے سِسک پای
سانُوں رهِن دے دیوے دی لواے وسدے
جھاتیآں نا مار چنّ وے
لّبھ جان جے مِلن نُوں تھاواں
مَےں ’کّلا ’کّلا دُّکھ دّس داں
کِّتھوں آِااَےں گردَوری کر کے
وے گھر تےرے هوگی کُرکی
سُّچے موتیاَو وے آب نا گآليو
کَوڈیآں دے پِّچھے لّگ کے
تےرے مهِلاں نے تاب نهیں جھّلنی
ساڈیآں فکیریآں دی
تّتا پانی نا پھُّلاں نُوں پاایاے
مِّٹھا مِّٹھا جھِڑک دایاے
خالی گھڑے لای آاُن مُٹِآراں
پّتناں ’تے رےت اُّڈدی
جّگ هارِآ لگاماں کھِّچ کے
سمےں دا کدوں رّتھ رُکِآ
