چلو هنھےرے دِلاں دے اںدر دیوے بال بال کے دھریاے ۔
کھںڈر بںدِآں دے هِردے نُوں مُڑ کے رَوسن کریاے ۔
نا کوای اُّچا نا کوای نیواں کُدرت دے سبھ بںدے,
کھُسیآں نُوں وی مانیاے 'کّٹھے دُّکھ وی رل کے جریاے ۔
جے-کر هُن نا چانن هويا مر جاواںگے سارے,
بار بار پِآ سماں پُکارے کُجھ کریاے جاں مریاے ۔
سُورج چنّ سِتارِآں واںگر رَوسنیآں کر سکدے,
واںگ جُگنُوںآں ٹِم ٹِم کرکے راهیں چانن کریاے ۔
کلماں واليو کلماں دے سںگ سبدی جوت جگااُ,
بهُت ڈرے هاں اُمرا ساری وکت اکھیر نا ڈریاے ۔
سدیآں توں ِاتِهاس گواه هَے بںدے آدمکھانے,
اُٹھ 'سُرجیت' جُلم دی اّگ تے میںه بن واچھڑ ورھیاے۔
