دهِلدے اسمان گُجردے جاںدے
مےرے گُناه دیآں رگاں 'چوں—
جد مےری چیکھ دے کھںبھ کھُونی پھڑکدے
گگن دے وناں دے جال ٹُّٹ جاںدے,
تپدے تھلاں دی مُّٹھ بھر لَےںدے جنُونّی
تے, کوای باج نوچدا اسمان دے سیس نُوں;
پّتھر دیآں کھُون هوایآں نیںهاں 'چ
مَےں چیک چیک چِندا آپنی هستی۔۔۱۔۔
کدے ِاک هَوکے دی گھُّٹ وِچ
مَےں آپنے ساه پی جاںدا
سُکا دِںدا جان دے وناں نُوں ٹُّٹ کے
دھڑا دھڑ ڈِگدا مَوت دے اُّتے-
گھاِال هو کے مُرسد نُوں وےکھدا
جو وگدے پانیآں کِنارے
ساه نھےراں دا گھُںگٹ سںواردا
گھاِال هو کے وےکھدا سِکدے مُرید نُوں۔۔۲۔۔
کدے ارداس کردا, چُّپ-چاں راتاں دی
چںدرما دے دیوے دے هےٹھ
تپے هواے اّتھرُو ٹھاردا-
مےرے مُرسد دا تیر لاسانی
وگدے پانیآں دے سینے
کھُون کھُون چمک چمک اُّٹھدا۔
مَےں تیر دی نوک وِچ وِنّھے دےکھدا
رناں دے کھُونی دیوانے
سِدک دے لّکھاں نجارے
جو آپنی رّت نُوں گھاِال کرکے
دھرُواں تک دےکھدے پھجر هی جاںدے۔۔۳۔۔
کدے مَےں ساهد هوںودا
سوهنے ےار دی مِهر دا
تے سِتم کردا لّبھدا لهُو 'چوں
دُور! کِتے وی سهادتاں دی مںجل-
دهِل کے لںگھدا سیهاں دے گھاٹ توں
رناں دے جام توڑ توڑ سُّٹدا-
دھرتی دے مّتھے 'چ
تیراں 'تے لهُو دی نِسانی لاںودا,
جنُوں کُل مےری جان دا
بھّتھے 'چوں اُّڈدا هی جاںودا—
آپنے آپ وِچ آپ ناںه تھِآںودا
سگل گُمنامی کںباںودا-
ےار وے سوهنِآں !
مَےں تاں تَےںڈا چاا هی گاںودا۔۔۴۔۔
کدے پتال توں لَے کے ارس تک
‘مَےں’ ‘مَےں’ دی اگنی کُوکدی—
مَےں رےگِستاناں وِّچوں دی لںگھِآ
مَےں ٹھںڈھی کُںج وِچ سُںدر نار نُوں لِپٹِآ
مَےں اکاساں توں جِمیں 'تے, تےج هواواں سںگ اُترِآ,
مَےں نیل گگن دے سِتارے 'چ چمکِآ
مَےں ادھرَےنی 'چ هِمالیآ تے لاای سمادھی—
ساریآں آواجاں نُوں سُنِآں مَےں,
سبھ رےگِستاناں دَوڑ مےری دےکھی,
سبھ کلماں مےرا نام لِکھِآ,
مَےں ساری جِمیں دے سهِنساهاں نُوں جانِآں
مَےں مهاں ادھِآتم دے راج وِچ سُّتا,
مَےں هِرناں دے نَےن تّکے
مَےں بگھِآڑاں دے گل لّگ رُنّا
مَےں سےراں دے گھاٹ 'تے پانی جا پیتا۔۔۵۔۔
