هُن تاں دےر هو چُکی اے !
شاِاد ِاتنی کُ دےر
جو رات دے گربھ وِچ بَےٹھے بغَےر
جو سِآهیآں دی کُّکھ نُوں چیرے بِناں
بن نهیں سکدی سوےر۔
ِاه دےر شاِاد دےر هی رهےگی ۔
ِاشک دے سَودے سدا-
سمےں دا شُگل هُںدے نے,
اُه پهِلی جھناں دی کیمت
وی تاں ودھ چُکی اے هُن,
هُن تاں آکاش گںگا هی چیرنی پوےگی ۔
ِاه دےر شاِاد دےر هی رهےگی ۔
دےکھدا نهیں هّتھ مےرے نُوڑے پاے نے کیکن !
کّساں وی پیچ گایآں
کھُبھ گاے نے وّڈھے
آںگس وی هِّس گای اے
آپنے هی اںگ هُن تاں اںگاں نُوں ولِّسن
کّساں نُو هور کّسن
تے شاِاد ِاںجے هی لِکھِآ هويا اے هشر تیکن
دےکھدا نهیں هّتھ مےرے نُوڑے پاے نے کیکن !
ِاس نرواے جزبے نُوں کھڑھن لای نا تھاں
دھرتی دی هِک وی تاں سُکڑ گای اے ایکن
زخماں دے مُوںه وی تاں نُچڑے پاے نے ِااُں
تے ساڈی بولی دے لفز وی سُںگڑ گاے نے ِاںج
هِراسے هواے هوٹھ وی لَے سکدے نا تےرا ناں
ِاس نرواے جزبے نُوں کھڑھن لای نا تھاں ۔
کی هويا جے رُوه نُوں اج رُوه دی سِںجھان
مُوںه دی پچھان والے تاں ِاه کُچھ نهیں سُندے
بیت جااےگی ِاںجے ارماناں دی خاک چھان
آکاش دی چُڑِّتن بےهِساب هی سهی
پر کی کرے کوای جے کھںبھ هی نا پهُںچ پان !
هُن تاں دےر هو چُکی اے مےری جان !
