دےساں واليو اپنے دےس اںدر,
اسیں آاے آں واںگ پردےسیآں دے۔
گھراں واليو اپنے گھر اںدر,
اسیں آاے آں واںگ پراهُنِآں دے۔
دِلاں واليو دِلاں دے بنّھ ٹُّٹ گاے,
ٹھاٹھاں ماردے نے هڑھ سّدھراں دے۔
کِسے بنّھ دے کّلڑے رُّکھ واںنگُوں,
دھُّپاں چھاواں دے بھار نال ڈولنا واں۔
اپنی ماں دی کبر نُوں لّبھنا واں,
بھَےناں بھراواں دیآں هّڈیآں ٹولھنا واں۔
تُسیں دےس والے , تُسیں گھراں والے ,
اسیں بےگھرے , اسیں پردےسی ۔
تُسیں هّس کے سینے نال لا لیتا,
اساں رو کے اّکھ پرچا لیتی۔
تارے بُجھے هواے پھےر ِاک وار چمکے ,
جِهدی آس نهیں سی, اُه آس پُّگی۔
جیوے سهِر مےرا, جیون سهِر والے ,
اسیں آاے دُآواں ِاه دے چّلے۔
چارے کنّیآں ساڈیآں وےکھ کھالی,
اسیں نال ناهیں کُجھ لَے چّلے۔
اےس مِّٹ دی کُّکھ 'چ ماں مےری,
سُّتی پای هَے سمِآں دی هُوک بن کے ۔
اےس پانی نال پانی هواے نیر مےرے,
اےتھے آس تڑپھی مےری هُوک بن کے۔
جِنھاں کںدھاں دیآں چھاواں ’چ کھےڈدے ساں,
اُنھاں کںدھاں نال لگ کے رو لایاے۔
دُّکھاں درداں دے هالڑے پھول کے تے ,
دُکھی کر لایاے دُکھی هو لایاے۔
اَےس سهِر دے باگ بگیچِآں دے,
کدی اسیں نمانے ساں پھُّل ےارو۔
اَےس آلھنِاُں ڈِّگے هواے بوٹ اسیں,
کوای چُّکے ن کّکھاں دے مُّل ےارو۔
اّدھا دِل ساڈا اےتھے تڑپھدا اے,
اّدھا دِل گِآ اُّتھے رُل ےارو۔
جِنھاں راهواں دے ساهواں ’چ دھڑکدے ساں,
اُنھاں راهواں لای اسیں انجان هو گاے۔
اسیں لوک ِانسان تے کی بندے,
هِںدُو سِّکھ هو گاے, مُسلمان هو گاے۔
