من هَے ڈھهِ چُّکے سهِر دے کھںڈراں وِچ بھٹکدا,
ِاه گھڑی هُن دی وی هّتھاں وِچ بھُردی جا رهی
جکھم هُںدے, رّت سِںمدی, چیس پَےںدی پھےر وی
سیسِآں دے ٹُکڑِآں تے سوچ تُردی جا رهی۔
بیت چُّکی اُمر دے جو پّتناں اُّتوں چُنے,
سام گھوگے سِّپیآں دی پوٹلی دِںدی کھلےر ۔
سارا دِن پرچھاوِآں نُوں دےکھدی رهِںدی هاں مَےں,
بھُوت کبراں 'چوں جگا جاںدی اے جادُوگر سوےر ۔
ِاه مےری اَےلبم هَے, ِاس وِچ ونّ سُونّیآں مُورتاں
کِس ترھاں جھاکن مےرے جھڑدے هواے رںگ رُوپ ول ۔
مُڑ کدی هونے نهیں جو پھےر جِںدڑی نُوں نسیب
کاگتاں نے ساںبھ رّکھے اُّجڑے چاواں دے پل۔
هںبھدے هی نهیں کدی ِاس وکت دے بےچَےن پر,
کَون ِاس نُوں کِس ترھاں کِس چوگ تے بھرما لاے !
اُڑدا اُڑدا جاںودا هَے کِس ترھاں مُکھڑے جھریٹ,
کَون ِاس نُوں پکڑ کے کِس پِںجرے وِچ پا لاے۔
جان دے مُورکھ منا, هُن بھُّل وی جا, جان دے,
دھرت اُّتے سُرگ دے جلوے اُتارے سی کدی۔
بِپھردے ساگر دے کںڈھے اُّتے جِںدے مےریاے,
رےت دے سن مهِل اُه جو تُوں اُسارے سی کدی۔
اُجڑ چُّکے سهِر دے هُن کھںڈراں وِچ کُجھ نهیں,
اےس هُن دی گھڑی دی کُجھ هو سکے تاں کدر کر۔
سیسِآں دے ٹُکڑِآں توں موڑ لَے هُن سوچ نُوں,
اَے دِلاں هُن سبر کر, هُن سبر کر, هُن سبر کر۔
