ڈھّڈھا آکھدا ڈھُوںڈ کے دےکھِآ اے, لوک متلبی بهُت میت هَے نهیں۔
پاگل پھِرن بھَوںدے مارے اَورتاں دے, گھناں ِاشک مزاز هکیک هَے نهیں۔
دےکھو بھےکھ تاں نےک ملُوم هوںدے, سادھ آکھدے بهُت اتیت هَے نهیں۔
بھَےڑے بھُّکھِآں واستے سبر کِّتھے, پاس دَولتاں بهُت هَے نیت هَے نهیں۔
دِلوں بھےت هر ِاک دا پُّچھ دےکھو, سینے دھڑکدے تڑپھدے سیپ هَے نهیں ۔
پاسے پاے کھلاریآں کّچ کیتا, اےس جّگ تے هار تے جیت هَے نهیں۔
وّڈے-وّڈے اوتار هو گُزر گاے نے, کوای رّب دا هور شریک هَے نهیں۔
بِنھاں راگیآں راگ دی تار کِتھوں, اَےوےں گاںودے بهُت هَے گیت هَے نهیں ۔
بڑے مرتبے اےس جهان اںدر, اّگے رّب دربار نا ٹھیک هَے نهیں۔
پاپی دےا بھی کاسنُوں تِآگ اَوای, جےکر دان دی گھروں تَوفیک هَے نهیں۔
چَودا بھون دے گون نُوں چھوڑ بںدے, رّب دُور نا جان نزیک هَے نهیں۔
اںت مُّک جانا جھگڑا زِںدگی دا, مُّکی چوگ تاں اگاںه تریک هَے نهیں۔
مومن کِسے دے نال کهاوناں اےں, امل بِن تے آلم ٹھیک هَے نهیں ۔
کیتا نُور تھی نُور پرکاش پَےدا, بںدا پاکے نا جان پلیت هَے نهیں۔
سّچی جوتنا هر ِاک دے مّتھِآں تے, سںگ سرب دے وِّچ اکیک هَے نهیں ۔
بِنھاں آشکاں-سادکاں کَون تردا, دِل جےنکو بهِرے-امیک هَے نهیں۔
پهِلا گھر جو گھراں پُرانِآں 'چوں, رهِنا آخرے بَےتُل اتیت هَے نهیں۔
سّت سُّتِآں بھاسدا دےا سِںگھا, جگتجان فناه-تهِکیک هَے نهیں۔
