دھّدھا آکھدا دھنّ نے پُرش سوای, سیس جِنھاں نے دھرم توں وار چھّڈے ۔
واهِ-واهِ سو رّب دے بںدڑے نے, جاپ کردِآں جنم سُدھار چھّڈے ۔
کِاُں نا لوک-پرلوک وِّچ بھلا هوسی, کر بھگتیآں برس گُزار چھّڈے ۔
جِهڑے نال شَےتان دے کھےل بَےٹھے, جُواے تِنھاں نے دھرم دے هار چھّڈے ۔
نهیں روںودے پَےسِآں ڈِّگِآں نُوں, جِنھاں پّليو خرچ هزار چھّڈے ۔
هوسی تِنھاں دی سدا مُراد پُوری, لںمے داایاے جِنھاں نے دھار چھّڈے ۔
جِنھاں جانِآں جگت نُوں مِّتھِآ هَے, جھُوٹھے جّگ دے ونج-وپار چھّڈے۔
وِّچ شهِر دے کهِر ملُوم هووے, وےکھ جِنھاں نے ِاشک-بزار چھّڈے ۔
رهے سابتی ساهِب دے نال ےارو, جِنھاں پھرز دے کرز اُتار چھّڈے ۔
جِهڑے هےڑیآں واںگراں مگر لّگے, نهیں پکڑنو کدی شِکار چھّڈے ۔
دےا سِںگھ بِن بھجن توں رهے خالی, جِنھاں سّکھنے بےد وِچار چھّڈے ۔
