ڈھَے جاںدے نے آساں والے جِهڑے مهِل اُساراں مَےں ۔
ِاک واری اُه مِل جاوے تے دِل دا بھار اُتاراں مَےں ۔
اّکھیآں وِّچوں ساون وّسے دِل دے ڈھَےںدے ڈھارے تے,
آساں والیآں تھںمیآں دے کے ِاهو پھےر کھلاراں مَےں ۔
اںدرو-اںدری کھاںدا جاوے مَےنُوں درد هِآتی دا,
دِن لںگھ جاںدا ےاد اُهدی وِچ کیکن رات گُزاراں مَےں ۔
چُّپ-چُپیتے پیڑاں سایآں هَوکے هاواں دِل وِچ رهیآں,
مُّکدی نهیں ِاه تاںگھ دِلے دی کںدھیں ٹّکراں ماراں مَےں ۔
مان جِنھاں تے کیتا سی مَےں دےکھ لِآ اے اُنھاں نُوں,
ِاه دُنیآں ِاک گںدلا پانی کیوےں 'سدف' نِتاراں مَےں ۔
