نُوری دے ناں
دھرتی نال وِآهی
سکھی! مَےں دھرتی نال وِآهی
کںت مےرا اے رُّکھ کِّکر دا
ننداں سرھوں پھلاهی
ونّ سُونّے پھُّل خُشبوای
مےری کُّکھ چوں پھُّٹے
زهِری مهِک جِهناں دی سایاُ
ساهواں دا گل گھُّٹے
ِاںج لّگدا جِاُں جںمدے سار ای
پھِر گای لےکھ سِآهی
دھرتی نال وِآهی
سکھی! مَےں دھرتی نال وِآهی
سَوکن دردی رےت تھلاں دی
مےرے وال شِںگارے
دِاُراں ورگا هڑھ سااُنی دا
نَےن کرےںدا کھارے
روز پّتن ’تے مِهنے مارن
آاُںدے جاںدے راهی
دھرتی نال وِآهی
سکھی!مَےں دھرتی نال وِآهی
