اّدھی توں بهُتی
اُس توں وی بهُتی اُمرا بیت گای
تاں سوجھی آای
اپنے پاس تاں اپنا دھڑ هَے
ِاس اُّپر سِر هور کِسے دا
بھُّل بھُلےکھے کّلھ سڑک 'تے
کاهلی کاهلی تُردے تُردے
نال کھُدا دے ٹّکر هوای
مَےں تاں ےارو سِر نِهُڑا کے
بِناں پچھانے, بِناں سلام هی لںگھ چلِآ ساں
اُس نے مےرے موڈھے اُپر
سهِون اپنا هّتھ دھر دِّتا
اّکھیآں دے وِچ اّکھیآں گّڈ کے
مَےنُوں تُرت کھڑا کر دِّتا
مُسکل نال پچھان کے مَےنُوں آکھن لگا :
واه اُِا بںدِآ
تُوں وی اپنے دھڑ دے اُتے
سیس پرايا چُّکی پھِرنَےں
مَےنُوں آپ–بناای کھلکت اُپر ماےُوسی هُںدی اے
مَےں دھڑ تیک بنا کے بںدے
دُنیآں دے ول گھل دےںدا هاں
اےس آس 'تے
آپنا سیس رچنگے آپے
تاکِ بںدے دے سِر اُپر
مےرا کوای هسان نا هووے
پر بںدِآں نُوں اجب کاهل اے
اپنا سیس رچن دی تھاوےں
اپنے دھڑ 'تے سیس پرايا
دھر کے هی کںم ساری جاںدے
کںم سارن نُوں جیاُونا کهِںدے
ِااُں کهِ کے اُس مےرے سِر نُوں
هَولا جِها هلُونا دِّتا
چُّلھے اُتوں هاںڈی واںگُوں
مےرا سیس الگ کر دِّتا
سِر نںگے چُّلھے دے واںگُوں
کھلکت وِچوں لںگھ رِها هاں
اپنے پاس تاں کوری اّگ هَے
اجے رَوسنی پَےدا کرنی
