دھیآں نُوں ور پُّتراں نُوں روزگار دِاُ
وِهلے پھِرن نا سڑکاں تے کںم کار دِاُ
بے اںتا زر دِّتا جے لُّٹمار لای
بے-زر دا وی کرزا کدے اُتار دِاُ
پھُوک کلاشنکوفاں پین نا نشِآں نُوں
بدلو اےس سماج نُوں کار وِهار دِاُ
اّگے پِّچھے جے نهیں پُّچھ ےتیماں دی
اید دے دِن تے اُنھاں دے سِر پِآر دِاُ
بھَےناں دا غم وڈِآں کرے نا ویراں نُوں
رسماں نُوں کبراں دے وِچ اُتار دِاُ
ےا تے مَوت نُوں روکو گھر گھر جااے نا
ےا فِر سارے لوکاں نُوں هتھِآر دِاُ
هر وےلے دُّکھ درد جو سوچے لوکاں دے
کدے تے کَوم نُوں اَےسا کوای غمخار دِاُ
دُنیآں اُّتے لهِر جمهُوری آای اے
کَوماں مںگن آزادی, کِاُں ماردے اَو?
