تَےنُوں واجاں ماراں مَےں, کھڑی هسر دِهاڑے دی۔
تَےنُوں ےاد جے آ جاوے, گھڑی هسر دِهاڑے دی۔
گّل تکھت هجارے دی
جاں پھجر دے تارے دی
جاں اںبر سارے دی
بیبا بات پُرانی هَے, بڑی هسر دِهاڑے دی,
گّل آکھن والی ناںه, کھری هسر دِهاڑے دی۔
رو پُورن کھُوهے تے
سَوں کھںجر سُوهے تے
بهِ سّکھنے بُوهے تے
مَےں سِّک سِّک تَےنُوں وے, مری هسر دِهاڑے دی,
پھڑ جلے کلےجے نُوں, کھڑی هسر دِهاڑے دی۔
ِاک کترا کھُونی وے
کھا گساں جنُونّی وے
پِآ پھجر دی جُونّی وے
ِاه ندی گُمانی وو, بھری هسر دِهاڑے دی,
وا کهِر دی سُورج تّک, چڑھی هسر دِهاڑے دی۔
جو سهِم کلےجے وے
سَوں سُورج سےجے وے
اّگ پَوناں بھےجے وے
اّکھ تھلاں جِاُں بلے پای, لڑی هسر دِهاڑے دی,
سانُوں گھول پِلا بیبا, جڑی هسر دِهاڑے دی۔
سُن گیت مُجاهداں دے
رن کھُون دے ساهداں دے
رںگ چڑھدے ےاداں دے
مَےں آںگن تےرے وے, وری هسر دِهاڑے دی,
کِںنج سُورج وےکھ سکے, پری هسر دِهاڑے دی !
جِںد کترا سهِم بنے
تِرا چانن وهِم بنے
سبھ سُورج رهِم بنے
سانُوں ےاد جھناں بیبا, تری هسر دِهاڑے دی,
اّگ اّتھرُو 'چ سِدکاں دی, جری هسر دِهاڑے دی۔
گا سال مهینے وے
چُںم لا لا سینے وے
اساں تُور جبینے وے
تَےں بات انوکھی جو, جڑی هسر دِهاڑے دی,
اساں گھُںڈ وِچ ڈّک رّکھی, گھڑی هسر دِهاڑے دی۔
رُوه ساںدل باراں دی
جِںد ساه اسواراں دی
گّل سوهنِآں ےاراں دی
رُّت ےاد دے مُلکاں دی, هری هسر دِهاڑے دی,
بیبا ٹھّلھِآں ٹھّلھدی نهیں, جھڑی هسر دِهاڑے دی۔
