ڈھُوںڈدی پھِردی هَے خلکت اَوس سِرجنهار نُوں۔
تُهمتاں کولوں بچاوےگا جِهڑا دستار نُوں۔
لوک-مارُو نیتیآں گھڑنے دے وِّچ رُّجھی رهی,
لوک-شکتی نے دِلوں چُنِآ جِهڑی سرکار نُوں۔
گھر دی راکھی شخس جِهڑا رات بھر کردا رِها,
آفتاں نے پِںج سُّٹِآ اَوس پهِرےدار نُوں۔
ودھ گِآ نھےرا چُپاسے دھار کے بےاںت رُوپ,
هُن کِهڑے اّکھر دی لوا مےٹےگی اُس اںدھکار نُوں۔
کرم فرمااُںدی هوای کُدرت جے هو جاوے ناراز,
پھِر نا کوای روک سکدا اُس دے غَےبی وار نُوں۔
کیمتاں وستاں دیآں هُن گھٹنیآں هرگِز نهیں,
کِاُں جو مںڈی پھےر لَے آای ِاجارےدار نُوں۔
هر گھڑی هر پل بدلدا هَے جِهڑا آپنا سرُوپ,
گھوکھنا پَےنا هَے اّکھاں کھولھ کے سںسار نُوں۔
دِل ’چ هَے جِس دی تمنّا آاےگا اُه ِانکلاب,
ِاس ترھاں دا هَے بھروسا ارش خِدمتگار نُوں۔
