دھُںدلا جِها هی رهِن دے تُوں سّچ دا ِاںکشاپھ
دےکھی ن مَےتھوں جااےگی تسویر ساپھ ساپھ
پّتھر جِها ِاک بهِ گِآ پانی دا کالجے
پانی دا تل تاں هو گِآ شیشے جِها شپھاپھ
راتاں نُوں هُںدی هَے جِره نِت اُسدے کالجے
دِن دی ادالت 'چوں اُه بےشک هو گِآ هَے ماپھ
چھُںهدا هاں تےرا جِسم مَےں پڑھدا جِوےں برےل
چُںدھِآ کے انّھاں کر گِآ ِاک نگن سّچ شپھاپھ
واادا مُآپھ بن گِآ هاُکا هی ِاک گواه
گھُّٹِآ جُ دم وجُود 'چوں نِکلی ن گّل دی بھاپھ
جڑ تیکراں هَے هِلا گِآ تُوپھان بِرکھ نُوں
مِّٹی دے باوجُود تے دااوے دے برکھِلاپھ
تُوں وی کِتے هَےں جاگدا مےرے هی واںگراں
ِاک تھل دے واںگ جاگدا دوهاں 'چ ِاکھتِلاپھ
دےکھے تپا کے رُوه 'چوں مَےں کترے کشید کے
پّکا کوای سبُوت نا مِلِآ مےرے کھِلاپھ
لَے جا ِاه زےور ِاشک دا آںدر دی ڈور توڑ,
کّڈھ لَے کِسے کُٹھالیاَوں لّبھ لَے کوای سراف
لِکھ لِکھ کے کرداں روز مَےں نیلے بهُت سپھے
پر هاِا گم دی زهِر دا گِردا نهیں گراپھ
مُّکِآ نا مےرا درد سبھ مُک گاے نے کاپھیاے
کرداں رِهاں زمین دی مَےں رات بھر تواپھ
مَےں کاپھیاے دی بھال وِچ جںگل 'چ آ گِآ
هازر هاں مَےں اَے هزُور کهِ کے هّس پِآ جِراف
