دھُّپاں کولوں ٹھںڈھیآں چھاواں مںگدے راے۔
ِاںج وی ساڈے جیون دے دِن لںگھدے راے۔
اّکھیآں دے وِچ غم دی دھُّدل اُڈدی رای,
دِل دی جُوه 'چوں ےاد دے لشکر لںگھدے راے۔
مَےں دھنّوادی وےلے دے جّلاداں دا,
جِهڑے مےریآں سوچاں سُولی ٹںگدے راے۔
آون والی آفت پھِر وی آ گای اے,
لوکیں بھاوےں روز دُآواں مںگدے راے۔
سوچ رِهاں کِاُں پھُّل تے تِتلی اےس سمےں,
ِاک دُوجے توں پل پل جھکدے سںگدے راے۔
مَےں خسِآنا هاسا هّسی جاںدا ساں,
بال وِچارے رو رو پَےسے مںگدے راے۔
کوای کوای دُکھ دیآں کںدھاں ڈھاه سکِاَے,
بهُتے لوکی اَےوےں مّتھے رںگدے راے۔
'آدِل' بھُّکھ نا مُّکی شرماں والِآں دی,
چاتر ٹھّگیآں لا لا کے هتھ رںگدے راے۔
