دھُّپ ڈُّبی رات دے سااے ودھے۔
زخمی هوواں مَےں کدے تے چنّ کدے۔
سهِم هَے کوهرے دے واںگُوں پھَےلِآ,
اپنی آهٹ توں مُسافر کںبدے۔
زخم دِسهّدے دے واںگُوں سُرخ هَے,
کِس ترھاں دے وےکھے سُورج ڈُّبدے۔
پهِلاں خُشبُو پھےر پھُّل-پّتے جھڑے,
هّتھ شاکھاں دے سوالی لٹکدے۔
کّلھ تُهاڈی اّکھ دا سُرما سی مَےں,
اّج هو کِاُں نزراں 'چوں مَےنُوں سُّٹدے۔
پںچھیآں دی زات نا هُںدی کُای,
ِاه تاں هر گھر دے بنےرے بَےٹھدے۔
چّل هُن ‘اجمےر’ گھر چل آپنے,
روز دے وےکھے نا جاںدے هادسے۔
