دھُّپ سُورج دی دِکھاوے هور راه
چاننی وِچ هور رستے چمکدے
هور مںزِل دّسدا گھر دا چِراگ
سِوِآں لواے هور پگ-چِنّھ سُلگدے
ِاه سِوا, ِاه چنّ, سُورج, ِاه چِراگ
وّکھو وّکھرے رستِآں وّل کھِّچدے
مَےں چُراهے 'تے کھڑا هاں سوچدا
کِنّے ٹوٹے کر دِآں ِاک هوںد دے
اَے منا تُوں بےسُرا اےں ساز کِاُں
اےنی گںدھلی هَے تےری آواز کِاُں
سُر نهیں هُںدا تُوں کِاُں کی گّل هَے
ِالم دے مسلے نے جاں ِاکھلاک دے
من هَے ِاک پُستک جِوےں لِکھ هو رهی
جِس دا کوای آد هَے نا اںت هَے
ِاک ِابارت هَے جو اںدر تڑپدی
واک نے ِاک دُوسرے نُوں کّٹدے
