دیآ سلاای واںگ اسیں اگن نُوں ساںبھِآ۔
نا بھِڑ اساڈے نال تُوں باهرلے کاںبِآ۔
هالے تاں چڑھت چںدڑاں دی دےکھنی اسیں,
تَےنُوں مِلاںگے پھِر کدے جھںگ دے اُلاںبھِآ۔
کِنّا هی چِر سونے ترھاں دگدا رِها سی تُوں,
آخر نُوں کالا پَے گِاَےں چمکیلے تاںبِآ۔
هّتھاں ’چ خار گھُّٹکے تلیآں نُوں رںگِآ,
مَےں ِاس ترھاں بهار دے چِهرے نُوں ساںبھِآ۔
سبھ دوست اںگ-ساک تے جد اُه وی تُر گاے,
پَےراں ’چ رُل رِها سی مَےں ِاک درد ساںبھِآ۔
مهِبُوب بُّت-تراش نے پّتھر بڑے گھڑے,
ِاک آپنا هی دِل گِآ نا اُس توں چھاںگِآ۔
چّکا گھُکے گھوڑا تُرے مںزل پرھے پرھے,
موگے هی رات پَے گای مِّتراں دے ٹاںگِآ۔
