ڈِّگے تے سهِکدے نُوں مُڑ کے اُٹھال آاے
اُّٹھے کوای گھنّایآ, پانی پِآل آاے
بںدے تے رّب وِچالے ِااُں دھرمسال آاے
جِّداں وپاریآں وِچ کوای دلال آاے
گھر وِچ اگر نا بالن, آٹا نا دال آاے
کھالی پتیلِآں وِچ کِّتھوں اُبال آاے
اّدھی لُکاای هُن وی سڑکاں 'تے لےٹدی هَے
بھاوےں هُنال آاے بھاوےں سِآل آاے
دںداں 'چ اُںگلاں دے آپاں نِهاردے رهے
ساڈے جواک اَےسے لَے کے سوال آاے
اُهناں توں هی سبھا وِچ گردن نا اُٹھ سکی هَے
جو سی اکاس تیکر, هاتھی اُچھال آاے
ِاه تِتلیآں ِاه بھَورے, اےسے دی هَے نِسانی
کِ باگ نے سلامت لّکھی بھُچال آاے
چِهرے تاں چوپڑے نے, اَےپر مجا تدوں هَے
تھِںدھے بگَےر جےکر, مُوںه 'تے جلال آاے۔
ساڈے کتل دا کومل, پِّچھوں ادےس هويا
کھّلاں اُتارنے نُوں پهِلوں چںڈال آاے۔
