پھُّلاں جِها کومل دِل مےرا
لا ٹھوکر چھّلی کیتا اے ۔
نا سمجھے جان دُّکھ سهِ لِآ
اسیں گھُّٹ سبر دا پیتا اے ۔۔
من رويا دِل دے درد نال
اّکھاں گِّلیآں تے مُوںه سیتا اے ۔۔
من سوچ سوچ کے هار گِآ
کی زُلم اساں نے کیتا اے ۔۔
سجا سی جاں بھُّل کوای
جاں گُناه سی کوای کیتا اے ۔۔
جاں سی وَےر کوای جنم دا
جو بدلا آن اّج لیتا اے ۔۔
بن پهےلی جِهی درد مےرا
مےری سوچ وِّچ گھر کیتا اے ۔۔
ِاک درد تے دُوجا سوچ درد دی
سُرجیت اکلوں کملا کیتا اے ۔۔
اُه هّسے پاگل کهِ کهِ کے
جِنھاں درد اساں نُوں دِّتا اے ۔۔
مےری پیڑ مَےں هی جاندا هاں
جاں جانے جِنھے دُّکھ پیتا اے ۔۔
