دِل دے وِهڑے گھُںگرُو وّجن,کَون مےرے گھر آيا ۔
کِس نے بُوهے دستک دِّتی,کِس نے راگ الايا ۔
سکھی سهےلی رلمِل آاَو, گیت کھُسی دے گاایاے
مُّدتاں باد کِتے جا کے, هَے ماهی, در کھڑکايا ۔
وِهڑے بےری رَوسن هوای, پُنِّآ دا چنّ چڑھِآ
چنّ مُکھڑا,سّچیں!دِلبر دا,مَےنُوں نجریں آيا ۔
اُّٹھ نی مااے, تےل چُآایاے, وںڈیاے هلوے کھیراں
بُوهے ماهی وےکھ کے مےرا, پھِر جوبن مُسکايا ۔
ناج هَے مَےنُوں, پھَوجی مےرا, رّب دا دُوجا ناں هَے
اُسدی سُّکھ سلامت لای, مَےں سُوپھی بانا پايا ۔
اُسدے هّسمُّکھ چِهرے ساڈے وِهڑے رَونک لاای
جیآ جںت سّبھ نّچن ٹّپن,چڑھِآ رُوپ سوايا ۔
سالا دِل دے وِهڑے, رّبا, هّسدے وّسدے رّکھیں
'اُّپل' درد وِچھوڑے والا, نهیں جاںدا هںڈھايا ۔
