تےرے باجھ مےرے نےتر نم۔
هِجر دے کھادھے ڈُوںگھے گم۔
آپاں ِاسک دی سُولی چڑھ گاے,
هُن تاں بھاوےں لهِ جاوے چںم۔
پلکوں ڈِّگنوں نیر نا رُکدا,
هُن تاں اَوکھے آون دم ۔
لوهے دا هَے سهِر بٹالا,
جںگ گِآ هَے دِل وِّچ جںم۔
اُه هی کَوماں وّسن رّسن,
دِنے رات جو کردیآں کںم۔
وکت گواچا مُڑ نا لّبھدا,
لّبھدِآں پَے جاون کھم۔
هر ِاّک دِل دا ساپھ نا هووے,
ِاه گّل پّکی بُّٹر تھںم۔
