دِل دے کولوں وّکھرا هو کے, درد وی بھردے هاواں نے ۔
ِاکلاپے دے دُکھ ِاںج وِنّھِآ, اَوکھیآں هوایآں ساهواں نے ۔
ےاد ماهی دی هاا نُوں ٹھارے, دِل دے روگ مِٹااُںدی اے,
جم-جم آوے شام-سوےرے اّکھیآں تّکدیآں راهواں نے ۔
فِکراں, اُمراں نال هںڈھاایآں, بچپن دیآں سَوغاتاں نے,
کملی اّکھ اّج وَےن کرےںدی, کسیآ سوچ تناواں نے ۔
وِچھڑے مِلدے نال نسیباں, هونی نُوں کوای روکے نا,
سںجھ-سوےرے پلک بنےرے, سُفنے بھردے هاواں نے ۔
ِاک ِاک پل نُوں کّٹھِآں کرکے, پِآر دی کُّلی پاای سی,
تیلا-تیلا کر چھّڈِآ ِاںج چّلیآں هِرس هواواں نے ۔
کّچیآں پِّلیآں گھر دیآں کںدھاں, خَوف دی سُولی ٹںگیآں نے,
ساون آيا, گھُںگرُو بنّھ کے, چڑھیآں گھور گھٹاواں نے ۔
جھُوٹھِآں دی ِاس مهِفل دے وِچ, سّچیآں گّلاں کردا هاں,
ڈر نهی 'کَےفی' جگ دا کوای, ماں دیآں نال دُآواں نے ۔
