دِل دی نگری هںجھُوآں نال سجاای اے ۔
پھےر وی دِل تے هاسے دی پںڈ چاای اے ۔
زِںد توں ودھ کے دوزخ ساڑ کی هونی اے,
پیڑاں دے سںگ هس-هس روز هںڈھاای اے ۔
من دا شیشا کِرچی کِرچی هويا اے,
هر بُوهے تے دِّتی پِآر دی ساای اے ۔
آپنیآں سوچاں دانِآں واںگُوں کھِڑیآں نے,
جد وی آپنے من وِچ بھّٹھی تاای اے ۔
دِل تے کهِںدا هَے اُهنے نهیں آ سکنا,
جھّلیآں اّکھیآں آس اجے وی لاای اے ۔
