دِل هَے اُداس, کوای بُلااے نا دِن ڈھلے۔
آکھو اُنھاں دی ےاد وی آاے نا دِن ڈھلے۔
کّٹی دُپهِر هَے اسیں زُلفاں دی چھاں بِناں,
بّدلی کُای اکاش تے چھااے نا دِن ڈھلے۔
سُورج چُرا لِاَے مِرا ِاس رات نُوں کهو,
تارے مِرے آکاش تے لااے نا دِن ڈھلے۔
مےری تاں پهِلاں هی بڑی تِڑکی هَے زِںدگی,
شیشے 'چ کوای وال بِکھرااے نا دِن ڈھلے۔
آشک سوےر دا رِها هاں مَےں سدا توں هی,
آکھو کِ مَےنُوں مَوت وی آاے نا دِل ڈھلے۔
وگدی ندی تے لِکھِآ هَے تُوں اّج کِسدا نام,
لیکاں کُای پانی تے ِااُں پااے نا دِن ڈھلے۔
کیتی کتل مَےں جِس ترھاں هر شام آپنی,
ِااُں زُلم اپنے تے کُای ڈھااے نا دِل ڈھلے۔
