دِل مےرے تے بنیآں هوایآں ےار دیآں تسویراں ۔
سینے نال مَےں لاایآں چُم چُم اَوس دیآں تهِریراں ۔
اساں تے دِل دے سَودے کیتے وےچ کے سبھ جاگیراں,
ساڈے هّتھاں اُّتے کھِّچیآں ِاشک پِآر لکیراں ۔
بال غریب دے ڈھِّڈوں بھُّکھے کُّلی وِچ کُرلاںدے,
گھر امیر دے باراں مهینے کُّتے کھاںدے کھیراں ۔
دّسو ےارو هُن کی کریاے هوایآں اُه وی چوری,
مَےں رزاای واستے رّکھیآں جو پِںجا کے لیراں ۔
خورے مهِشر دا دِن آيا نّسدے جاںدے سارے,
بھاجڑ پَے گای وِّچ جواناں, بُّڈھِآں, بّچِآں, پیراں ۔
شاماں پایآں پَےںڈا ڈُوںگھا لّبھدا نهیں کوای آگُو,
مںزِل نُوں راه جاںدا کِهڑا سار نهیں راهگیراں ۔
جِس پرچھاوےں پِّچھے نّسِاُں اُه وی هّتھ نا آيا,
پِّچھے لّگ سراباں 'آسی' کی لّبھیآں تَوکیراں ۔
