دِل ٹُّٹِآ تے فکیر بنِآ, مَےنُوں لّگے ِاشک-اے-خُدا هَے۔
کنّ پڑوا تے در-در مںگاں, لوکاں لّگے ِاشک-اے-سزا هَے۔
کِسے کی پتا کی بیتی آشک 'تے, لوکاں وےکھ هّسن دا مزا هَے۔
مَوت آاُںدی نا وِچھوڑے والے نُوں, لّگے رّب وی مَےتھوں خفا هَے۔
کبریں بَےٹھِآں وی کوای هاک مارے, اُّٹھ وےکھِآ اَوهی بےوفا هَے۔
نا هّتھ وِّچ پھُّل نا اّکھیں نمی سی, کِّدھروں آاُںدی درد بھری هوا هَے۔
شَےری لّگے کِ تَےنُوں اُه ےاد کردی, مَےنُوں دّس تاں سهی کی گواه هَے۔
تُوں هی آشک جان دے چّليوں, جیهدے لای دِّتی اُهی بےپرواه هَے۔
ماں آشک دی رو رو مری, دِّتی ماں نُوں دّس کاهدی سزا هَے۔
جِهنے کدر پاای تےری نا تُوں پاای, مُّک گِااَوں تُوں وی تاں بےوپھا هَے۔
جِهنُوں پیر آکھے اَوهی دغا کر گای, دِّتی خُدا نے کاهدی سزا هَے۔
بَےٹھا کوسے رّب نُوں تُوں آشکا, اےهی ِاشک کرن دی سزا هَے۔
