دِل وِچ مےرے وسدی اے اُه رات جھنھاں تے چاننی ۔
گل نال لّگ کے هسدی اے اُه رات جھنھاں تے چاننی ۔
رات نُوں خاباں دے وِچ هر دم لّبھدا رهِنا اُهنُوں,
اّکھاں دے وِچ رچدی اے اُه رات جھنھاں تے چاننی ۔
روج خِآلاں دے وِچ جیهنُوں کول بُلاںدا رهِنا,
اّگے لّگ کے نّسدی اے اُه رات جھنھاں تے چاننی ۔
اّکھاں نال نِبھانا وی تے کںم اوّلا هُںدا,
دُوروں دُوروں هسدی اے اُه رات جھنھاں تے چاننی ۔
اّکھر کِنمِن-کِنمِن جد وی دِل تے ورھدے نے,
پِآر سُنےها گھّلدی اے اُه رات جھنھاں تے چاننی ۔
سُولاں پَےن کلےجے نالے دِل پِآ زوریں دھڑکے,
هںجھُوآں واںگُوں وگدی اے اُه رات جھنھاں تے چاننی ۔
جِّدھر جاواں نال وِچھوڑا اُس دا هر دم رهِںدا,
دِل نُوں چںگی لگدی اے اُه رات جھنھاں تے چاننی ۔
بےلے دے وِچ سُورج واںگُوں ساکِب اںت گواچا,
بّدل واںگُوں گّجدی اے اُه رات جھنھاں تے چاننی ۔
