دِّلیاے
کی تُوں بھُّل گای اےں
دےگ وِچ اُبلدا
بھاای دِآلا
رُوں وِچ سڑدا
بھاای ستی داس
آرے نال چِردا
بھاای متی داس
جاں اُه چاںدنی چَوںک
جِّتھے دھڑ توں وّکھرا کیتا
گِآ سی
گُرُو دا سیس
چلو هو سکدَے
تُوں بھُل گای هووےں
ِاه سبھ
پر چُراسی تاں هالے کّلھ
هی بیتِآ
سڑدے ٹاِاراں دی بوا
کاِام هَے هوا وِچ
اَوسے ترھاں
اجے تاں اُداں هی پاے نے
ساڈے پھٹ هرے
لهُو مِجھ نال گںدھلی
پای هَے دھرتی
هالے تیکر
هالے تاں ادالت وِچ پَے
رهیآں نے
تریکاں وی
دِّلیاے
تُوں اےنی چھےتی پھِر کِاُں
مںگن لگدی هَےں کھُون
کی کُجھ سمےں بااد
جاگ پَےںدا هَے
تےرے اںدروں سُّتا هويا
کوای پِچھاچ
تے ِاه آدمکھور
اُدوں تک مُوںه اّڈی
رّکھدا هَے
جِنّی دےر منُّکھتا
تراه تراه نهیں کر
اُٹھدی
