دِن چڑھدا تے دھرتی اُّتے, آپنا نکش کھروچاں مَےں ۔
رات پوے تے شاِار بن کے, بڑیآں سوچاں سوچاں مَےں ۔
چنّ چَودھوی دُور کھلو کے, مےرے ول پِآ تّکدا اے,
مےرا دِل وی اےهو چاهُںدا, ڈِّگ پوے تے بوچاں مَےں ۔
مےرے وِهڑے وِّچ کھِڑے هواے, پھُّل جوانی مانن پاے,
مَےلیآں کرکے وےکھے جِهڑا, اُهدیآں اّکھاں نوچاں مَےں ۔
مَےں جھّلا تے کملا وهِسی, کاهدا ڈر رُس واای دا,
بھاوےں مَےنُوں ِاّٹاں مارو, کراں نا گال گلوچاں مَےں ۔
اّت غماں دے بلدے تھل وِچ, مر ساں آپنی سّسی نال,
اّگ وساِااُ اسمانوں جے, نّساں واںگ بلوچاں مَےں ۔
اںدروں کھولا هوایآں بھاوےں, کںدھاں نے گھر بار دیآں,
مجبُوری نُوں ڈھکن دے لای, باهرو لِّپاں پوچاں مَےں ۔
جیهدے ڈھِّڈوں جنم لِآ سی, بھُّل گاے اُهدی ازمت نُوں,
کِاُں لوکی بےهِّسے هو گاے 'راهت' ِاهو سوچاں مَےں ۔
