پیلیآں پَے کے سڑکاں اُّتے
بُجھ گایآں نے بِجلی-بّتیآں۔
دھُںد وِچ دھُوآں گھُلدا جاںدا,
پالے وِچ ٹھِٹھردے مںگتے
رّٹن بَےٹھے پھےر اسیساں,
پھےر ججبِآں هّتھ اّڈے نے وّٹ کسیساں۔
ِاه چانن اّکھیآں نُوں چُّبھدا
ِاس چانن وِچ بھٹکے نجر دھُآںکھی هوای۔
هور گھڑی نُوں رَولا رّپا جاگ پاےگا,
کار وِهار دے نال سںگھرس چھِڑےگا دِل دا۔
کاهنُوں کُجھ کِسے نے کهِنا,
اپنے آپ نموسی آوے,
ساه لںگھدا جيوں هُّجت هُںدی,
آپاں سوجھی هُںدِآں وی کملے هو رهِنا ۔
جی کهِںدا اے,
سارے لاںجھ پُگ چُّکے نے,
ِااُں هالے وی پھِکراں نے هن
چار چُپھےرے گھےرے گھّتے ?
ِالم دے نِّکے بستے چُّکی
هّسدے بال سکُولیں چّلے,
جِںد وِچاری هپھدی جاوے
دےه وی بوجھل گٹھڑی تھّلے۔
دِن چڑھِآ هَے,
اگلے موڑ تے واکپھ بںدِآں نے مِل جانا,
‘واهوا کھُوب گُجردی' کهِنا,
ٹِّچر کرکے هّس پَےنا هَے
جِّکن تھےه دے کھُوه چوں کوای کبُوتر اُڑدا
واهوا کھُوب گُجر جاوے تاں
هور کِسے نے کی لَےنا هَے !
پل پل رَونک وّدھدی جاںدی,
جِںدڑی اّگے ِاکلاپے دا
بںجر مارُوتھل وِچھِآ هَے۔
پل-پل کرکے دِن کّٹنا وی
کن-کن پا کے کھُوه بھرنا هَے,
دِن کّٹنا رن سر کرنا هَے۔
