دِن نُوں گَےراں نال رهاں
خاباں دے وِچ تےرے نال
دِن راتیں ِااُں رهِںدا هاں
سّپاں نال, سپےرے نال۔
گَےر هَے متلب دا بںدا
اُسدی کیمت کُجھ وی نهیں
کی هويا جے هويا اُه
تےرے نال کِ مےرے نال ۔
جاهِد چار چُپھےر نے
رِںدا ! تےرا رب راکھا
ساںبھ پِآلا تے بوتل
جو نِبھنے نے تےرے نال ۔
تِلک لںمےرا مستک دا
تے جاں مّتھے دا رّٹن
کُجھ نا کُجھ تے رهِنا هَے,
آکھِر بُّڈھے ٹھےرے نال۔
ِاک مںجِل بااد ِاک مںجِل
ِاسک دا پںدھ لںمےرا هَے
ِاسدا اںت نهیں هُںدا
ِاک مںجِل دے گھےرے نال۔
پھک لِآ اپنا سبھ کُجھ
تاں جو باگ آباد رهے
بِجلی کھُںدھک کھاںدی هَے
مےرے رَےن-بسےرے نال ۔
اپنے گھر هی رکھ جاهِد
املے-پھَےلے اپنے نُوں
بںدے دے ‘همدرد' نے جو
رِںد بڑے نے مےرے نال
