وِدِآ ساری اُمر دا گهِنا,
کیتی مِهنت دا مُّل پَےنا۔
کر لاُ هُن تِآری, دِن پےپراں دے آاے۔
سماں سوےر دا سبھ توں چںگا,
ےاد جو کیتا, نا بھُّلن دا پںگا۔
کںم کرو نال هُشِآری, دِن پےپراں دے آاے۔
سارا دِن پڑھنا لّگے اَوکھا,
سماں وںڈ کںم کر لاُ سَوکھا۔
ارام دی وی رّکھو واری, دِن پےپراں دے آاے۔
جِهڑے بال من لا کے پڑھدے,
جمات اگلی دی پَوڑھی چڑھدے۔
نکل رّکھے مّت ماری, دِن پےپراں دے آاے۔
سبھ وِشِآں دا کںم کر لاُ پُورا,
جو سمجھ نا آوے, جاں هووے ادھُورا۔
اُه سمجھو وارو-واری, دِن پےپراں دے آاے۔
کِتاباں سںبھالو واںگ رّب دی پُوجا,
ِاه مِّتر تُهاڈیآں, نا کوای دُوجا۔
کرو سںبھال نال زِںمےواری, دِن پےپراں دے آاے۔
ٹی.وی. توں دھِآن هٹااُ,
وِّچ کِتاباں دھِآن لگااُ۔
پھِر پچھتااُنا پوےگا بھاری, دِن پےپراں دے آاے۔
